Montaż termoizolacji to kluczowy element procesu budowlanego, który ma na celu poprawę właściwości termicznych budynku. W Polsce i w wielu krajach Europy w ociepleniach zewnętrznych ścian budynków metodą ETICS chętnie stosowany jest styropian. Wykonawcy cenią go za łatwą obróbkę, a inwestorzy za uniwersalność, korzystną cenę oraz bardzo dobre parametry, które sprawdzają się w różnych warunkach klimatycznych.
Chociaż styropian słynie z trwałości i łatwości instalacji, a ocieplenia z jego zastosowaniem od dziesięcioleci poprawiają wygląd budynków i komfort ich użytkowania, to właśnie odpowiedni montaż oraz dobre praktyki wykonawcze pozwalają w pełni wykorzystać potencjał tego materiału i ocieplonego nim budynku.
Jak przygotować podłoże?
Prawidłowe przygotowanie podłoża to kluczowy etap, który wpływa na trwałość całego ocieplenia. Przed przystąpieniem do prac ociepleniowych należy więc dokładnie ocenić stan podłoża.
Powinno być ono:
- czyste – niezbędne jest usunięcie kurzu, zabrudzeń, tłuszczu oraz starych powłok malarskich,
- stabilne – podłoże musi być stabilne, bez odspajających się warstw. W przypadku słabych tynków zaleca się ich usunięcie lub wzmocnienie odpowiednim preparatem gruntującym,
- równe – niewielkie nierówności i ubytki (do 2 cm) można wyrównać zaprawą wyrównawczą,
- suche – wilgotne ściany mogą negatywnie wpływać na skuteczność klejów.
W celu zwiększenia przyczepności podłoża należy je zagruntować właściwym preparatem gruntującym, zgodnie z instrukcją stosowania i zaleceniami dostawcy systemu ociepleń.
Jaki klej zastosować i jak prawidłowo przyklejać płyty?
Sposób mocowania styropianu (przyklejanie klejem lub przyklejanie klejem połączone z kołkowaniem) powinien być określony w krajowej lub europejskiej ocenie technicznej oraz w projekcie ocieplenia. Płyty styropianowe zawsze przykleja się z wykorzystaniem podanej przez systemodawcę metody.
Przed przyklejeniem należy upewnić się, czy producent kleju dopuszcza jego kontakt ze styropianem. Informacje te powinny znajdować się na opakowaniu lub w dokumentacji technicznej wyrobu.
Przed przyklejeniem płyt do ściany warto sprawdzić skuteczność przyczepności kleju do podłoża, przeprowadzając tzw. próbę przyczepności. W tym celu należy wyciąć ze styropianu kostki o boku 10 cm. Kostki przykleja się do ściany i po podanym przez producenta czasie wiązania kleju dokonuje się próby oderwania kostek od ściany, ciągnąc za nie w kierunku prostopadłym do jej powierzchni. Jeżeli w wyniku odrywania nastąpi rozerwanie kostki styropianowej, oznacza to, że przyczepność kleju do styropianu jest wystarczająca i można rozpoczynać prace ociepleniowe. Jeśli odspojeniu ulegnie klej, styropian lub klej ze styropianem, to przygotowanie podłoża lub wybór kleju wymagają weryfikacji.
Najpopularniejszy sposób montażu styropianu to metoda obwodowo-punktowa (tzw. ramka i placki). Polega ona na nałożeniu na każdą płytę pasma kleju na całym jej obwodzie (tzw. ramki) oraz kilku placków na środku (we wnętrzu ramki), tak aby po dociśnięciu płyty do ściany klejem pokryte było min. 40% powierzchni płyty.
Drugim sposobem przyklejania styropianu, stosowanym na ścianach o bardzo równej powierzchni, jest metoda grzebieniowa, polegająca na nałożeniu kleju na całą powierzchnię płyt za pomocą pacy zębatej.
Jakie kołki wybrać i jak je osadzić?
W ociepleniach budynków jednokondygnacyjnych styropian może być mocowany wyłącznie na klej. O konieczności kołkowania styropianu w takim przypadku może zadecydować projektant, uwzględniając siły działające na budynek (np. silne ssanie wiatru), stabilność czy stan techniczny podłoża. Rodzaj i rozmieszczenie kołków powinny być zgodne z dokumentacją danego systemu oraz uzależnione od grubości termoizolacji i rodzaju materiału konstrukcyjnego ściany.
Do mocowania styropianu w podłożach z betonu i cegły zazwyczaj stosuje się łączniki z trzpieniem z tworzywa sztucznego lub stalowym. Ważne jest również dopasowanie odpowiedniej długości kołków – powinny być dobrane tak, aby talerzyk mocujący był osadzony w izolacji na głębokości około 2 cm. Wyfrezowane wcześniej w izolacji miejsce kołkowania należy następnie zabezpieczyć styropianowym krążkiem – zaślepką, która ogranicza straty ciepła oraz powstawanie przebarwień określanych jako „efekt biedronki”.
Kołkowanie można wykonać po całkowitym związaniu kleju. Liczba łączników na 1 m2 materiału powinna być określona w projekcie ocieplenia. Zwykle stosuje się nie mniej niż cztery łączniki na 1 m² w części środkowej ściany. W strefach narożnych i przy krawędziach konieczne jest zwiększenie liczby kołków z uwagi na większe oddziaływanie wiatru.
Jak wykonać warstwę zbrojoną?
Przed nałożeniem kleju i siatki niezbędne jest staranne oczyszczenie płyt z pyłu i kurzu, co zapewni dobrą przyczepność zaprawy klejowej. Wszelkie krawędzie ocieplenia należy zabezpieczyć profilami narożnymi z siatką. Warto też pamiętać o dodatkowym zabezpieczeniu siatką naroży okien i drzwi, żeby zapobiec powstawaniu pęknięć tynku.
Zaprawę klejową aplikuje się na styropian równomiernie pacą zębatą w warstwie o grubości około 3–4 mm. W świeżą zaprawę zatapia się następnie siatkę, którą należy nakładać pionowy mi pasami, wykonując pomiędzy nimi zakłady o szerokości co najmniej 10 cm. Siatki nie należy układać bezpośrednio na styropianie i pokrywać klejem. Nie powinna ona również wystawać z warstwy kleju.
W strefie cokołowej ocieplenia oraz tam, gdzie jest większe ryzyko mechanicznego uszkodzenia tynku (np. w pobliżu schodów wejściowych), rekomendowane jest nałożenie dwóch warstw siatki.
Ważne, aby prace prowadzić w odpowiednich warunkach pogodowych, zgodnie z zaleceniami producenta systemu. Zbyt wysoka temperatura powietrza może prowadzić do bardzo szybkiego odparowania wody, co uniemożliwi odpowiednie wiązanie kleju. Dobrą praktyką, szczególnie przy silnym nasłonecznieniu, jest osłanianie elewacji siatkami zacieniającymi, które wpływają również na zachowanie porządku i bezpieczeństwa prac ociepleniowych.
Po całkowitym wyschnięciu warstwy zbrojącej, należy pokryć ją preparatem gruntującym dopasowanym do tynku elewacyjnego. Tynk nakłada się równomiernie, dbając o estetykę i jednolitą grubość warstwy. Zwłaszcza w przypadku styropianów grafitowych, na silnie nasłonecznionych elewacjach południowych i zachodnich, zaleca się unikania stosowania tynków w ciemnych kolorach.
Źródło: Polskie Stowarzyszenie Producentów Styropianu (PSPS)
